Zbigniew Janaszek

Zbigniew Janaszek (20 września 1913 - 13 września 1983) był oficerem Wojska Polskiego II RP i zawodnikiem sportów konnych. Urodził się w Brodnicy. Po nauce w Korpusie Kadetów w Rawiczu i Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu rozpoczął zawodową służbę wojskową. Służył w 26 Pułku Ułanów Wielkopolskich w Baranowiczach. We wrześniu 1939 roku dowodził plutonem, został ciężko ranny pod Garwolinem i trafił do niewoli. Przebywał w kilku obozach jenieckich, a w maju 1945 roku został wyzwolony przez Anglików.

Po wojnie kierował polskim obozem „Trawa” w Lubece, pracował w stadninie ogierów w Bad-Orgenhausen i był członkiem Misji Wojskowej w Berlinie. W 1947 roku wrócił do Polski. Pracował między innymi w Państwowym Stadzie Ogierów w Sierakowie i Nowielicach, gdzie organizował sekcję sportów konnych i startował w zawodach regionalnych oraz krajowych. Od 1958 roku był zastępcą dyrektora Państwowego Stada Ogierów w Łobzie, a w latach 1966-1979 jego dyrektorem. Zainicjował letnie obozy jeździeckie dla studentów i rajdy konne szlakiem bojowym 1 Warszawskiej Dywizji Kawalerii. Otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari. Zmarł w Łobzie.

Na podstawie artykułu „Zbigniew Janaszek” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.